ขึ้นบ้านใหม่

หลายคนที่เคยผ่านเข้ามาในบล็อกของผมคงแปลกใจว่าอยู่ดีๆทำไมผมถึง “ทิ้งร้าง” บล็อกเดิม (Ratio Scripta) ให้คาที่ไว้อย่างนั้น และมาเปิดบล็อกใหม่อันที่ปรากฏต่อสายตาท่านอยู่ ณ ขณะนี้

ต้องการความเปลี่ยนแปลง ?

ใครที่รู้จักผม หรืออ่านบล็อกผมมาระยะหนึ่งคงพอจะรับรู้ได้ว่า คนพรรค์อย่างผมเป็นพวกเฉื่อยต่อการเปลี่ยนแปลง หรือเป็นพวกชอบอยู่นิ่งๆอยู่กับที่ทำนองนั้น ไฉนฤๅที่ผมจะลุกมาเปิดบล็อกใหม่ทั้งๆที่ผมก็ยังคงเขียนแนวเดิม และไม่คิดที่จะแยกบล็อกตามแนวการเขียนของตนเองแต่อย่างใด

เหตุผลที่ผมเปิดบล็อกใหม่และทิ้งบล็อกเดิมให้เป็นอนุสาวรีย์แห่งความทรงจำก็ไม่มีอะไรซับซ้อนหรอกครับ

มันเกิดจากความ “ซุกซนที่ไม่เจียมตัวของผม” นั่นเอง

ที่ซุกซนก็เพราะผมดันไปแก้ไขการตั้งค่าอะไรบ้างอย่างของบล็อก

ที่ไม่เจียม เพราะผมก็ยังไม่แน่ใจว่า การกระทำครั้งนั้นของผมจะทำให้ผลลัพธ์มันออกมา “ดีขึ้น” หรือ “แย่ลง” และหาก “แย่ลง” ผมจะทำให้มันกลับมาเหมือนเดิม (ไอ้แบบที่ผมไม่พอใจ) ได้หรือไม่ด้วยซ้ำ

เรียกได้ว่ากระทำโดยมี “โมหะจริต” ครอบงำจิตใจอยู่เต็มๆ

ผลก็คือ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สิ่งที่ผมโพสนั้นมันไม่ได้ปรากฏอยู่ในสารบบของฐานข้อมูลผู้ให้บริการเลย แม้จะขึ้นหน้าต่างบล็อกตอนที่โพส แต่ผู้อ่านทิ้งความเห็นไว้ไม่ได้ เมื่อเปิดไปที่หน้าต่างดูสารบัญเรื่อง ก็ไม่ปรากฏชื่อตอนที่โพสอยู่ และทิ้งไว้สักระยะ บล็อกตอนที่โพสนั้นมันก็จะเลือนหายไป เหมือนกระต่ายในหมวกนักมายากล

ผมพยายามใช้วิธี เทียบทานถามผู้รู้แต่ละคน และใช้สารพัดวิธีการแก้ไข ไม่ว่ามั่ว หรือเกือบมั่วก็ตาม แต่ก็ปรากฏว่า “ไร้ผล”

จนกระทั่งผมจำเป็นต้องใช้วิธีอหิงสา … นั่นก็คือ “ปล่อยมันไว้อย่างนั้น” คิดว่ามันอาจจะมีลมเพลมพัดให้มันกลับมาเป็นดังเดิม

หนึ่งอาทิตย์ผ่าน … ล่วงเข้าสองอาทิตย์ … ผ่านถึงสามอาทิตย์ ทุกอย่างก็ยังเงียบงัน เหมียนเดิม หลังจากได้หารือกับบล็อกเกอร์แถวนี้ หากคิดจะเขียนบล็อกต่อไปก็ควรต้องย้ายทีม เอ๊ย เปิดบล็อกใหม่

ปัญหานอกจากการไม่ชอบความเปลี่ยนแปลงของผมแล้ว ในการเปิดบล็อกใหม่ผมยังมีปัญหาหนักอกหนักใจอยู่บางประการครับ นั่นคือ

ผมรักชื่อเก่าของผม Ratio Scripta นั่นแหล่ะครับ ผมเพียรหาชื่อบล็อกใหม่ของผมมาสักสัปดาห์สองสัปดาห์แล้ว ก็ยังไม่โดนสักกะที

สำหรับการแก้ปัญหาข้อนี้ของผม ผมก็เลยตัดสินใจแบบ “คนมักง่าย” ด้วยการขอเติมชื่อเล่นของผมต่อท้ายชื่ออันเป็นที่รักเสีย อาจจะทำให้ความจริงจังดูเบาบางลง แต่คิดอีกด้าน ความทะเล้นและผ่อนคลายก็มีมากขึ้นนะ

ทำไมผมไม่ใช้ชื่อเก่าเลยล่ะ ?

ผมเสียดายบ้านหลังเก่าที่มีเรื่องราวบรรจุอยู่ข้างในกว่า 60 เรื่อง มีความเห็นที่ดี มีร่องรอยของมิตรภาพ ความขัดแย้ง และการก้าวย่างมาเยี่ยมเยือนของแขกเหรื่อมากมาย ผมตัดสินใจเก็บมันไว้อย่างนี้ดีกว่าครับ ชื่อเก่าก็เลยไม่โอนย้ายมาด้วยเพราะเหตุนี้

ต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ของผมอย่างเป็นทางการครับ ถือว่าทำบุญขึ้นบ้านกันวันนี้เลย

ย้ำเตือนกันอีกครั้งครับ

ผมมีเพียง “บ้านหลังเก่า” และ “บ้านหลังใหม่”

หาใช่ “บ้านเล็ก” และ “บ้านน้อย” ไม่

โปรดอย่าคิดเป็นอื่น

ฮา ฮา ฮา